Dodo Expeditie Weblog 2009

Zo! Daar zitten we dan, weer op dat verre eiland aan de andere kant  van de wereld. Na een lange vlucht via Parijs zijn Arike, Dagmar, Mikel, John en ik gisterenochtend aangekomen op Mauritius. Na het weerzien met de andere teamleden en een stevig ontbijt konden we aan de slag. Perry, Rene en Kenneth zijn vorige week al gegaan en hebben in de Mare aux Songes, het moeras waarin het massagraf ligt, al de nodige voorbereidingen getroffen. Inmiddels staat er ook een enorme tent over de put zodat we niet in de zon staan. Het mag dan wel winter zijn op Mauritius, maar in de zon is het toch aardig heet. Mare aux Songes is een moerasgebied met een hoge waterstand. Grondwater uit het omliggende gebied sijpelt de put binnen, waardoor er een flinke laag water in de put staat.  Perry is hierop voorbereid, want zijn megapomp zorgt ervoor dat het water binnen no time daalt. Om de fossielenlaag, een zachte veenachtige laag, te beschermen is de laag erbovenop intact gelaten. Deze moet dus eerst afgegraven worden voordat we bij de fossielen komen. Voordat we aangraven beginnen, bevestigen we meetlinten langs de kant van de put zodat we van elk fossiel de exacte locatie kunnen vaststellen. Zo kunnen we naderhand zien welke fossielen bij elkaar lagen, en misschien wel bij elkaar hoorden. Belangrijke informatie voor ons paleontologen. Tijdens het wegpompen van het water merken we dat er steeds weer nieuw water binnenstroomt aan de zijkanten van de put, en niet zo’n beetje ook. Dit water spoelt sediment mee en vormt ook geultjes, en slijt als het ware de lagen in de put langzaam weg. Dit is natuurlijk niet de bedoeling, want hiermee verliezen we waardevolle fossielen en informatie. Een discussie over hoe het water te stoppen volgt. Rene op pad gaat om materiaal te kopen om daarmee de wanden af te sluiten. In de tussentijd graven Perry, Julian en ik kanaaltjes om het water om de fossielenlaag heen te leiden. Ook de pomp moet dieper de grond in om het water overal weg te pompen. Terwijl Julian de pomp uitgraaft, stuit hij op iets hards. Bot! En nog wel onder de pomp! Voorzichtig graven we het bot verder uit, totdat we het naar boven kunnen halen, daarbij nauwlettend de originele positie van het bot in de gaten houdend. Het blijkt een stuk van een schildpadschild te zijn. Een supervondst voor de eerste dag! Morgen gaan we verder met ons gevecht tegen het water, wordt vervolgd....