Dodo weblog 2007

In de grond uit de greppels rond de opgravingsput vinden we flink wat hout: takken, wortels en zelfs grote stukken van (de onderkanten van) stammen. Deze laatste twee dingen doen vermoeden dat we misschien te maken hebben met de resten van bomen die op exact deze plek zijn doodgegaan en niet met materiaal van elders uit het bekken.

Het is de bedoeling om door middel van houtanatomisch en botanisch onderzoek precies te reconstrueren in wat voor omgeving de dodo rondliep - dus tussen welke bomen en planten - en wat voor voedsel hij at: vermoedelijk zaden en vruchten van bomen als Sideroxylon grandiflorum (lokale naam: Tambalocoque), Cassine orientalis (Bois d’Olive) en de palmbomen Pandanus vandermeershii (Vacoa), en Latania loddigessii (Blue Latan). Dit zijn althans de soorten die al zijn gedetermineerd door onderzoekers van de Universiteit van Mauritius en het Mauritiaanse Herbarium.

Behalve naar de soort wordt ook gekeken naar de hoeveelheid zaden (om hoeveel individuele bomen gaat het?) en naar de morfologie: zijn het bijvoorbeeld rijpe zaden of onrijpe, afgerukt tijdens een storm? Seizoenaliteit is één van de belangrijke thema’s in het ecologische onderzoek van Mare aux Songes. Historische afbeeldingen van dodo’s laten een slanke danwel heel stevige vogel zien, hetgeen zou kunnen betekenen dat er niet gedurende het hele jaar evenveel plantaardig voedsel beschikbaar was.

Andere gegevens die zijn af te lezen aan het hout hebben vermoedelijk te maken met stijgingen en dalingen van de waterspiegel van het meer. Niet alle stukken hout zijn even gaaf. Sommige elementen zijn zeer aangetast, wat betekent dat ze niet direct zijn afgedekt met sediment, maar een tijdje aan het oppervlak hebben gelegen: andere hebben zelfs nog bast of schors. Dat lijkt haast niet mogelijk voor hout van duizenden jaren oud, maar de zuurstofarme en basische omstandigheden in de modder van het voormalige meer zorgen hiervoor; een unieke kans om meer te leren over het vroegere ecosysteem van een bijzonder eiland.