Dodo weblog 2007

De grote uitdaging van deze expeditie is om een gat te graven en deze droog te houden. Het grondwater staat immers net onder het bodemoppervlak en zodra je een gat maakt stroomt het vol met water. En dat is niet handig als je wilt weten hoe de dodo’s en andere dieren and planten liggen in de bodem, je kunt ze gewoonweg niet zien.

We hebben daarom al maanden voor vertrek doorgesproken op welke manier je het gat moet graven en kunt drooghouden. Dit is niet een kwestie van een buis in de grond plaatsen en pompen maar! Nee, Perry heeft uitgerekend hoe diep de buizen moeten worden geplaatst, hoeveel water de pompen moeten kunnen wegpompen en hoe diep de damwanden moeten worden geplaatst. Hiervoor moet je weten hoe de bodem is opgebouwd en hoe snel het water door de bodemlagen loopt. Dankzij het bodemonderzoek van de 2006 expeditie, weten we hoe die bodem in elkaar zit en kon Perry zijn berekeningen maken.

Maar goed rekenen is één, de uitvoering is natuurlijk altijd anders… Vanuit Nederland hadden we uitgezocht wie voor ons in Mauritius damwanden konden slaan. Het bleek dat de damwanden alleen maar konden worden geplaatst door een 50 ton wegende hoogwerker. Een 50 ton wegende kraan in een moeras leek ons niet bepaald een verstandige optie – vooral omdat de eigenaar ons verzekerde dat dit de zwaarste kranen waren die beschikbaar zijn op het eiland? Wie trekt die kraan uit de modder als hij vast zit, vroegen wij ons onmiddellijk af? Kortom dat was geen optie… We besloten dus om de damwanden zelf te plaatsen met behulp van de mensen van MTMD.

Vanochtend stonden we dan in het veld en zochten we een geschikte plek waar de damwanden zouden worden geplaatst en de opgraving zou plaatsvinden. Ondersteund door zes mensen van MTMD die de vegetatie om ons heen weghakten en met een graafmachine begonnen we met het graven van de eerste sleuf voor de damwanden… Heel spannend, zouden we weer de fossielenlaag aantreffen? Volgens de bodemmonsters uit de boringen in de omgeving zou deze kans groot moeten zijn. De eerste schep stenen, de tweede schep nog meer stenen, de derde schep nog meer en nog grotere stenen… Wanhopig keken we elkaar aan… Wat te doen? Ergens anders aan de slag? We keken nog eens goed naar de tekeningen waarin de bodemopbouw was weergegeven en toen besloten we een andere locatie te kiezen. Stel je eens voor, dacht ik, dat we deze expeditie toch alleen maar stenen zouden aantreffen en geen fossielen meer…

De eerste schep zag er niet goed uit, grote keien… De tweede schep echter al wat beter, grind. En de derde, hoera! de fossielenlaag! Onder deze laag ligt een ondoorlatende kleilaag – René plaatste met behulp van de kraan op ingenieuze wijze een metalen plaat in de bodem, die zou moeten functioneren als damwand. Langzaam duwde de kraan de plaat de zachte klei in – de plaat bleef staan en dus onze test was gelukt!

Inmiddels was het al weer half zes en werd het alweer donker in het moeras, tijd om te pakken en te eten… Thuis om zeven uur tijdens het eten, een overheerlijke Mauritiaans creoolse viskerrie, ah!,  bespraken we hoe we de platen waterdicht aaneengesloten zouden proberen te krijgen, een nieuwe uitdaging voor morgen… En morgen komt ook het bedrijf dat voor ons de pompen zal installeren in de bodem, zal het ons lukken om het gat droog te krijgen?